To jedyne wspomnienie tego imienia w roku. Wypada 4 marca

Święty Kazimierz to tak naprawdę Kazimierz Jagiellończyk. Urodził się on w 1458 roku w rodzinie królewskiej jako syn króla Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Jego wychowawcą był słynny kronikarz i historyk - Jan Długosz.

Jako książę, Kazimierz miał dostęp do dostatku i przepychu dworskiego życia, jednak świadomie żył pobożnie i ofiarnie. Uchodził za grzecznego, inteligentnego i zrównoważonego młodzieńca, który od najmłodszych lat przygotowywał się do sprawowania władzy.

Przez prawie dwa lata Kazimierz był namiestnikiem swojego ojca, głównie w Radomiu. Czas jego rządów był dobrze oceniany przez podwładnych, szczególnie dlatego, że poprawił on poziom bezpieczeństwa i utrzymywał dobre kontakty ze stanami pruskimi. Doprowadził także do nadrobienia zaległości w sprawach sądowych, co przysporzyło mu sporą sympatię obywateli.

Krótkie rządy królewicza przerwała gruźlica, na którą zachorował. Wiosną 1483 roku został odwołany do Wilna, starając się wciąż brać czynny udział w zarządzaniu państwem. Mimo choroby planował wybrać się na zjazd szlachty do Lublina, jednak ze względu na stan zdrowia pozostał w Grodnie. Zmarł w obecności swojego ojca 4 marca 1484 roku. Miał zaledwie 25 lat. Ciało św. Kazimierza pochowane zostało w Katedrze Wileńskiej.

Mimo młodego wieku, książę Kazimierz pozostawił po sobie bogate dziedzictwo duchowe. Dał się w końcu poznać jako dobry i zaangażowany w pomoc bliźnim władca, a także głęboko wierzący młodzieniec. Po jego śmierci stopniowo rozpowszechniał się kult, któremu pomógł fakt, że zarówno Litwie, jak i całej dynastii Jagiellonów nowy święty nadałby splendoru i rozgłosu.

Pomoc w rozpoczęciu procesu kanonizacyjnego przyniosły także głosy o rzekomym wsparciu zmarłego królewicza w wojnie litewsko-moskiewskiej. Z okazji kanonizacji w 1602 roku otwarto grób królewicza, którego ciało - według świadków - było nienaruszone. W jego grobie znaleziono również pergamin z ulubionym hymnem Kazimierza pt. "Każdego dnia sław Maryję".

Oficjalne uroczystości kanonizacyjne odbyły się w 1604 roku w Katedrze Wileńskiej. Proces przedłużał się m.in. z powodu zaginięcia niektórych dokumentów. Część relikwii św. Kazimierza wysłano kawalerom maltańskim, którzy w 1960 obrali go swoim patronem.

Kazimierz często przedstawiany jest z lilią w dłoni, która symbolicznie podkreśla jego czystość i nieskazitelność, a także z krzyżem symbolizującym jego głęboką wiarę. Święty ten ukazywany jest w stroju książęcym z mitrą, a jego atrybutami są dwie skrzyżowane buławy, herb dynastii Jagiellonów oraz Matka Boska Ostrobramska. Zdarza się także, że jego wizerunkowi towarzyszy szarfa z tytułem hymnu znalezionego w jego trumnie.

Święty Kazimierz jest głównym patronem Litwy, w szczególny sposób tamtejszej młodzieży, jednym z historycznych patronów Polski, a także Kawalerów Maltańskich.

Uznawany jest również za patrona osób sprawujących władzę i umierających. Święty Kazimierz patronuje kilku archidiecezjom zarówno w Polsce, jak i na Litwie oraz licznym kościołom. Najstarszym kościołem na terenie Polski, którego patronem jest św. Kazimierz jest kościół oo. Reformatów w Krakowie.

Wspomnienie św. Kazimierza obchodzone jest 4 marca na pamiątkę dnia jego śmierci. To jedyne wspomnienie tego imienia w roku.

Wspomnienie św. Kazimierza nie należy do tzw. świąt nakazanych. Oznacza to, że tego dnia nie trzeba iść do kościoła - za nieuczestniczenie w mszy świętej nie ma grzechu ciężkiego.

Jednak w 2025 r. 4 marca jest ostatnim dniem karnawału, a kolejnego dnia jest Środa Popielcowa, która rozpoczyna okres Wielkiego Postu.

-----

Bądź na bieżąco i zostań jednym z 200 tys. obserwujących nasz fanpage - polub Interia Wydarzenia na Facebooku i komentuj tam nasze artykuły!