<div><h2>Irena Anders - wykształcenie</h2></div><div>Irena Anders uczęszczała do <b>Wyższego Instytutu Muzycznego im. Mykoły Łysenki</b>, gdzie rozpoczęła naukę w klasie fortepianu, a następnie uczyła się w klasach wokalnych.</div><div><br /></div><div>Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa w wyniku agresji ZSRR na Polskę <b>przerwała studia</b>.</div><div><h2>Irena Anders - kariera zawodowa i wojskowa</h2></div><div>W latach 30. XX wieku Irena Anders była <b>solistką ukraińskiego zespołu Jabcio-Jazz</b>. Podczas sowieckiej okupacji Lwowa występowała w teatrzyku rewiowym i we lwowskim Teatrze Wielkim. Następnie związała się z zespołem muzycznym Henryka Warsa Tea-Jazz i koncertowała z nim na terenie ZSRR.</div><div><br /></div><div>Po niemieckim ataku na ZSRR w czasie drugiej wojny światowej i rozpoczęciu formowania Armii Polskiej w ZSRR przyłączyła się do <b>polskich jednostek powstających w Tockoje</b>.</div><div><br /></div><div>Śpiewała w zespole <b>"Polska Parada"</b>, a następnie występowała przed żołnierzami armii <a href="https://wydarzenia.interia.pl/tematy-wladyslaw-anders,gsbi,5645"><b>generała Władysława Andersa</b></a>. Przeszła wraz z polskimi żołnierzami szlak bojowy, obejmujący Tockoje, Buzułuk, Iran, Irak, Palestynę, Egipt oraz Włochy. W trakcie swojej służby i zaangażowania w <b>działalność artystyczną dla żołnierzy </b>została w 1946 r. mianowana <b>kapitanem Wojska Polskiego</b>.</div><div><br /></div><div>Jej szczególny występ odbył się dwa dni po <b>bitwie o Monte Cassino</b>, kiedy to razem z <b>mężem Gwidonem Boruckim</b> po raz pierwszy na górze klasztornej w miejscu niedawnych walk zaśpiewała piosenkę <b>"Czerwone maki na Monte Cassino"</b>.</div><div><br /></div><div>W 1946 r. zagrała główne role w filmach "Wielka droga" i "Nieznajomy z San Marino". Po zakończeniu wojny zamieszkała w Wielkiej Brytanii.</div><div><br /></div><div>Regularnie występowała <b>dla Polonii </b>w Wielkiej Brytanii, Francji i Izraelu, a także w <b>audycjach radiowych BBC </b>oraz w kabarecie Hemara w Radio Wolna Europa. Była znana również pod pseudonimem artystycznym <b>Renata Bogdańska</b>.</div><div><h2>Irena Anders - działalność polityczna</h2></div><div>Po 1989 r. wielokrotnie odwiedzała Polskę i była gościem honorowym na uroczystościach państwowych na szczeblu centralnym.</div><div><br /></div><div>W 2010 r. została <b>członkiem komitetu poparcia <a href="https://wydarzenia.interia.pl/tematy-bronislaw-komorowski,gsbi,1500">Bronisława Komorowskiego</a> </b>podczas przyspieszonych wyborów prezydenckich. W sierpniu tego samego roku przyjechała do Polski, by uczestniczyć w jego zaprzysiężeniu i była to jej ostatnia wizyta w ojczyźnie.</div><div><div><h2>Irena Anders - odznaczenia</h2></div><div>Została odznaczona: <b>Krzyżem Monte Cassino</b>, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, <b>Złotym Krzyżem Zasługi</b> i Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".</div></div><div><h2>Irena Anders - życie prywatne</h2></div><div>Pochodziła z ukraińskiej rodziny. Jej pierwszym mężem był <b>Gwidon Borucki</b>.</div><div><br /></div><div><div>W trakcie służby nawiązała romans ze swoim dowódcą, <b>gen. Władysławem Andersem</b>. W 1948 r. wyszła za mąż za <b>generała Władysława Andersa</b>, a w 1950 r. urodziła córkę Annę Marię. Zmarła 29 listopada 2010 r. w <b>Londynie</b>. Jej prochy zostały złożone obok męża na cmentarzu na Monte Cassino.</div></div>