<div><div></div></div><h2>Alfred Miodowicz - praca zawodowa </h2><div><div>Alfred Miodowicz miał wykształcenie średnie. W 1952 roku podjął pracę jako <b>hutnik w Hucie im. Lenina w Warszawie</b>. Tam został aktywnym członkiem Związku Zawodowego Hutników. Jego praca w hucie oraz zaangażowanie w działalność związkową przyczyniły się do awansu na <b>stanowiska kierownicze w strukturach związków zawodowych</b>.</div><div></div></div><h2>Alfred Miodowicz - działalność związkowa </h2><div><div>W latach 1983-1987 Alfred Miodowicz pełnił funkcję przewodniczącego<b> Komitetu Wykonawczego Federacji Hutniczych Związków Zawodowych</b>, a w 1984 roku został pierwszym przewodniczącym<b> Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych (OPZZ)</b>. Jako lider OPZZ, Alfred Miodowicz starał się reprezentować interesy pracowników, jednak jego organizacja była często postrzegana jako kontrolowana przez władze komunistyczne.</div><div><br /></div><div>Mimo to, Alfred Miodowicz podejmował próby podkreślenia niezależności OPZZ, zwłaszcza podczas negocjacji dotyczących warunków pracy i płac. </div><div><br /></div><div>30 listopada 1988 r. w TVP odbyła się słynna <b>debata telewizyjna Alfreda Miodowicza z Lechem Wałęsą</b>. Lider "Solidarności" pojawił się wtedy w telewizji pierwszy raz od wprowadzenia stanu wojennego. Alfred Miodowicz z 15 listopada 1988 ogłosił w "Trybunie Ludu", że jest gotów do rozmowy w sprawie pluralizmu związkowego z Lechem Wałęsą. Jak powiedział - "zawsze lepsza jest konfrontacja w telewizji niż na ulicy" oraz "zawsze lepiej rozmawiać, niż targać się po szczękach". Alfred Miodowicz miał zainicjować debatę samodzielnie, bez porozumienia z PZPR za co spotkał się z <b>krytyką m.in. gen. Czesława Kiszczaka</b>. Organizatorami debaty ze strony Lecha Wałęsy byli m.in. Bronisław Geremek, Jacek Kuroń, Adam Michnik, Janusz Onyszkiewicz i Andrzej Wielowieyski.<br /></div><div><br /></div><div>Uczestniczył <b>w obradach Okrągłego Stołu</b>, którego zapowiedź pojawiła się w debacie z Wałęsą, gdzie składał propozycje dotyczące wolnych wyborów i zniesienia cenzury. Aktywnie uczestniczył też w pracach <b>Światowej Federacji Związków Zawodowych</b>.</div><div></div></div><h2>Alfred Miodowicz - działalność polityczna </h2><div><div>Alfred Miodowicz został <b>posłem na Sejm PRL IX kadencji, którym był od 1985 do 1989 roku</b>. Zasiadał także zasiadał w Radzie Państwa oraz Komitecie Centralnym PZPR. </div><div> </div></div><div><div>Po zakończeniu kadencji w Sejmie i rezygnacji z członkostwa w Biurze Politycznym PZPR, został przewodniczącym <b>Ruchu Ludzi Pracy</b>, którym był<b> </b>od 1992 do 1995 roku, gdzie kontynuował działalność na rzecz praw pracowniczych i reprezentacji robotników.</div><div></div></div><h2>Alfred Miodowicz - życie prywatne </h2><div><div>Alfred Miodowicz był synem <b>Alfreda Konstantego Miodowicza</b>, zarządcy młyna w Końskich i Elżbiety z domu Kujawiak. Wziął ślub z Zofią Stankiewicz, nauczycielką. </div><div><br /></div><div>Ich syn Konstanty (1951-2013) był <b>działaczem opozycji demokratycznej</b>, pułkownikiem Urzędu Ochrony Państwa oraz posłem Akcji Wyborczej "Solidarność", Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego i Platformy Obywatelskiej. </div><div><br /></div><div>Córka Alfreda Miodowicza <b>Dobrosława Miodowicz-Wolf</b> (1953-1986) była himalaistką, <b>zginęła podczas schodzenia z K2</b>.</div></div>