Ukrainiec mieszkający w Lublinie: Polska będzie ojczyzną moich dzieci

Luty 2022 roku. Ołeksandr od ośmiu lat mieszka poza Ługańskiem. Wyprowadził się z rodzinnej miejscowości żony, bo do miasta weszły wojska rosyjskie.

- Dla nas wojna zaczęła się wtedy, w 2014 roku. My już się wynieśliśmy z Ługańska. To było jak sen, ja jechałem z całą rodziną w samochodzie przez jakieś pole. Po lewej spadały bomby, po prawej latały rakiety - wspomina w rozmowie z Interią.

Mężczyzna wywiózł rodzinę przez Rosję i kraje bałtyckie, aż do Polski.

- Przyjechaliśmy i nie wiedzieliśmy nic. Ani słowa po polsku, dzieci tak samo. Dopiero przez przyjaciół żony dostaliśmy na chwilę jakieś mieszkanie - dodaje.

Ale przełomem okazała się wizyta w Lublinie. Tu rodzina odnalazła swój drugi dom.

- Przyjechaliśmy i od razu trafiliśmy pod opiekę dobrych ludzi. Dzieci trafiły do szkoły, żona zaczęła robić to, co w Ukrainie, czyli uczy tańca. Ja wziąłem się do roboty, założyłem działalność i montuję okna. Jeżdżę po całej Polsce.

- Dzieciom język polski przyszedł szybko, bo w szkole. A ja uczyłem się, po prostu pytając po kolei kolegów - a to będzie jak? a to jak jest po polsku? I zapisywałem na karteczkach. Trwało to może rok, ale rozmawiamy już normalnie.

Ołeksandr opowiada, że w Kijowie została jego siostra, a w Ługańsku - brat.

- Rozmawiamy, czy wszystko jest w porządku. Myśli się o tym ciągle. Tam spadają bomby.

Jak nie oszaleć z obawy o bliskich?

- Dobrze jest mieć coś do roboty. Cieszyć się z małych sukcesów, z małych spraw. Tu córka przyniesie ze szkoły jakiś obrazek, tam syn coś miłego powie. I tak z dnia na dzień - opowiada rozmówca Interii.

- Ja chciałbym zostać w Polsce, ale żona wolałaby wrócić. Dzieciom się podoba, już widzę, że to Polska będzie ich ojczyzną. Rozmawiamy o tym, ale na razie nie da się z tym nic zrobić. Ciągle słychać w mediach o pokoju. Za tydzień, za miesiąc za rok. Mija czwarty rok wojny ale pokoju nie widać. Władimir Putin go nie chce.

- Próbujemy po prostu żyć. To się może nigdy nie skończyć, a mnie zależy na tym, żeby moje dzieci żyły w bezpiecznym miejscu. Czują się tu dobrze, mają swoich kolegów i koleżanki - dodaje Ołeksandr.

Pomocną dłoń w Lublinie wyciągnął do rodziny Piotr Piwowarski, lokalny przedsiębiorca.

- Najpierw to była taka partyzantka, pomagało się na bieżąco. Potem dopiero założyliśmy stowarzyszenie For Help. Jako instytucja już można było występować do różnych podmiotów o pomoc. Ołeksandr trafił pod naszą opiekę, ale bardzo szybko się usamodzielnił - mówi Interii.

Lublin jest pełen historii obywateli Ukrainy, którzy z powodu wojny musieli zostawić swoje domy i zacząć nowe życie. Dziś, po czterech latach wojny nie ustają obawy dotyczące losu ojczyzny, ale jednocześnie ludzie próbują układać sobie życie tam, gdzie się znaleźli.

Łukasz Dubaniewicz, Lublin