<div><ul><li>Chorobę wywołuje <b>wirus wścieklizny z rodzaju Lyssavirus</b>;</li><li>Do <b>zakażenia wścieklizną</b> dochodzi głównie w wyniku <b>pogryzienia przez zakażone zwierzę</b>;</li><li><b>Bardzo rzadko dochodzi do zakażenia drogą wziewną </b>poprzez wdychanie aerozolu zawierającego wirusa w jaskiniach, w których przebywają zakażone nietoperze;</li><li>Rezerwuarem wirusa są dzikie i domowe ssaki, m.in. <b>lisy, kuny, nietoperze, psy i koty</b>;</li><li>Po wystąpieniu objawów klinicznych <b>wścieklizna niemal zawsze prowadzi do zgonu</b>;</li><li>W przypadku pogryzienia przez zwierzę <b>kluczowe jest szybkie postępowanie poekspozycyjne</b>.</li></ul><h2>Wścieklizna - objawy</h2></div><div>Okres wylęgania wścieklizny jest zmienny i wynosi zwykle <b>od kilku tygodni do kilku lat</b>, ale zwykle nie przekracza <b>trzech miesięcy</b>. Początkowe objawy są niespecyficzne i obejmują <b>gorączkę, złe samopoczucie, bóle głowy oraz mrowienie lub ból</b> w miejscu ugryzienia.</div><div><br /></div><div>W miarę postępu choroby pojawiają się objawy neurologiczne, takie jak <b>niepokój, pobudzenie, drgawki, porażenia </b>oraz charakterystyczny wodowstręt i światłowstręt. W końcowej fazie dochodzi do śpiączki i zgonu w wyniku niewydolności oddechowej.</div><div><h2>Wścieklizna - leczenie</h2></div><div>Nie istnieje skuteczne leczenie wścieklizny po wystąpieniu objawów klinicznych. Większość osób zakażonych wścieklizną umiera w ciągu <b>kilku lub kilkunastu dni</b>, nawet przy zastosowaniu nowoczesnych metod leczenia na oddziałach intensywnej terapii.</div><div><br /></div><div>Stosuje się <b>leczenie objawowe</b>: opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwdrgawkowe i uspokajająco-nasenne. Kluczowe jest szybkie postępowanie poekspozycyjne, obejmujące dokładne oczyszczenie i dezynfekcję rany, podanie szczepionki przeciw wściekliźnie oraz - w uzasadnionych przypadkach - immunoglobuliny antywściekliźnianej. Takie postępowanie, wdrożone odpowiednio wcześnie, <b>skutecznie zapobiega rozwojowi choroby</b>.</div><div><h2>Wścieklizna - zapobieganie</h2></div><div>Podstawą profilaktyki jest <b>obowiązkowe szczepienie psów </b>oraz <b>kontrola populacji dzikich zwierząt</b>, w tym tzw. doustne szczepienia lisów. Zaleca się unikanie kontaktu z nieznanymi lub dzikimi zwierzętami oraz niezwłoczne zgłaszanie każdego pogryzienia do lekarza.</div><div><br /></div><div>Osobom narażonym zawodowo, takim jak lekarze weterynarii czy leśnicy, rekomenduje się szczepienia ochronne przedekspozycyjne. Dzięki nim w Polsce <b>nie odnotowuje się zgonów ludzi z powodu wścieklizny</b>.</div><div><h2>Wścieklizna - występowanie</h2></div><div>Wścieklizna <b>występuje na całym świecie </b>z wyjątkiem Antarktyki i niektórych wysp (np. Wielkiej Brytanii).</div><div><br /></div><div>Najwięcej przypadków wścieklizny u ludzi odnotowuje się w <b>Azji i Afryce</b>, gdzie głównym źródłem zakażeń są psy. W Europie, w tym w Polsce, zachorowania u ludzi <b>należą do rzadkości </b>i są ściśle związane z kontaktami z zakażonymi zwierzętami.</div><div><br /></div><div>Dzięki programom szczepień zwierząt liczba przypadków wścieklizny w Polsce została <b>znacząco ograniczona</b>, jednak wirus nadal krąży w populacji dzikich ssaków.</div>