- Chorobę wywołuje wirus wścieklizny z rodzaju Lyssavirus;
- Do zakażenia wścieklizną dochodzi głównie w wyniku pogryzienia przez zakażone zwierzę;
- Bardzo rzadko dochodzi do zakażenia drogą wziewną poprzez wdychanie aerozolu zawierającego wirusa w jaskiniach, w których przebywają zakażone nietoperze;
- Rezerwuarem wirusa są dzikie i domowe ssaki, m.in. lisy, kuny, nietoperze, psy i koty;
- Po wystąpieniu objawów klinicznych wścieklizna niemal zawsze prowadzi do zgonu;
- W przypadku pogryzienia przez zwierzę kluczowe jest szybkie postępowanie poekspozycyjne.
Wścieklizna - objawy
Okres wylęgania wścieklizny jest zmienny i wynosi zwykle od kilku tygodni do kilku lat, ale zwykle nie przekracza trzech miesięcy. Początkowe objawy są niespecyficzne i obejmują gorączkę, złe samopoczucie, bóle głowy oraz mrowienie lub ból w miejscu ugryzienia.
W miarę postępu choroby pojawiają się objawy neurologiczne, takie jak niepokój, pobudzenie, drgawki, porażenia oraz charakterystyczny wodowstręt i światłowstręt. W końcowej fazie dochodzi do śpiączki i zgonu w wyniku niewydolności oddechowej.
Wścieklizna - leczenie
Nie istnieje skuteczne leczenie wścieklizny po wystąpieniu objawów klinicznych. Większość osób zakażonych wścieklizną umiera w ciągu kilku lub kilkunastu dni, nawet przy zastosowaniu nowoczesnych metod leczenia na oddziałach intensywnej terapii.
Stosuje się leczenie objawowe: opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwdrgawkowe i uspokajająco-nasenne. Kluczowe jest szybkie postępowanie poekspozycyjne, obejmujące dokładne oczyszczenie i dezynfekcję rany, podanie szczepionki przeciw wściekliźnie oraz - w uzasadnionych przypadkach - immunoglobuliny antywściekliźnianej. Takie postępowanie, wdrożone odpowiednio wcześnie, skutecznie zapobiega rozwojowi choroby.
Wścieklizna - zapobieganie
Podstawą profilaktyki jest obowiązkowe szczepienie psów oraz kontrola populacji dzikich zwierząt, w tym tzw. doustne szczepienia lisów. Zaleca się unikanie kontaktu z nieznanymi lub dzikimi zwierzętami oraz niezwłoczne zgłaszanie każdego pogryzienia do lekarza.
Osobom narażonym zawodowo, takim jak lekarze weterynarii czy leśnicy, rekomenduje się szczepienia ochronne przedekspozycyjne. Dzięki nim w Polsce nie odnotowuje się zgonów ludzi z powodu wścieklizny.
Wścieklizna - występowanie
Wścieklizna występuje na całym świecie z wyjątkiem Antarktyki i niektórych wysp (np. Wielkiej Brytanii).
Najwięcej przypadków wścieklizny u ludzi odnotowuje się w Azji i Afryce, gdzie głównym źródłem zakażeń są psy. W Europie, w tym w Polsce, zachorowania u ludzi należą do rzadkości i są ściśle związane z kontaktami z zakażonymi zwierzętami.
Dzięki programom szczepień zwierząt liczba przypadków wścieklizny w Polsce została znacząco ograniczona, jednak wirus nadal krąży w populacji dzikich ssaków.