Muchomor sromotnikowy - wiadomości, zdjęcia

Miąższ muchomora sromotnikowego jest biały , blaszkowaty i nie ulega przebarwieniom po dotknięciu , co odróżnia go od wielu innych grzybów. Młode okazy mają delikatny zapach . Starsze - mogą wydzielać mdlącą, nieprzyjemną woń przypominającą stare ziemniaki . Gdzie rośnie muchomor sromotnikowy ? Muchomor sromotnikowy najczęściej rośnie pod dębami, kasztanowcami, brzozami, bukami, leszczyną i świerkiem . Wielu ludzi wierzy w mity na temat muchomora sromotnikowego i innych grzybów trujących . Sprawdzamy, czy są prawdziwe. Czym się różni muchomor sromotnikowy od sromotnika bezwstydnego? Muchomor sromotnikowy - wygląd Kapelusz muchomora sromotnikowego ma średnicę od 5 do 15 centymetrów i wyróżnia się oliwkowo-zielonkawym, czasem żółtawym odcieniem. W młodym stadium jest obły, półokrągły, z czasem przybiera kształt bardziej rozpostarty. Jego powierzchnia jest subtelnie pokryta niewielkimi, białawymi resztkami osłony . Blaszki muchomora sromotnikowego są gęste, śnieżnobiałe, czasem z delikatnym kremowym odcieniem. Trzon muchomora sromotnikowego , mierzący do 15 centymetrów, jest smukły, cylindryczny i lekko zwężający się ku górze . Otacza go charakterystyczny, zwisający pierścień w formie falbanki. U podstawy trzonu znajduje się bulwiasta pochwa - jeden z kluczowych elementów pozwalających na identyfikację tego zabójczego grzyba . Muchomor sromotnikowy występuje od późnej wiosny do jesieni , a jego złowroga natura czyni go jednym z najbardziej niebezpiecznych przedstawicieli flory grzybowej. Muchomor sromotnikowy - toksyczność Toksyczność muchomora sromotnikowego wynika z obecności niebezpiecznych związków , które bezpowrotnie niszczą komórki wątroby i nerek . Muchomor sromotnikowy ma łagodny smak i może być łatwo pomylony z innymi gatunkami. Tymczasem już około 30 g grzyba może być dawką śmiertelną . Stąd też jeden owocnik może z łatwością zatruć kilka osób. Szczególnie narażone na skutki zatrucia są dzieci, u których najczęściej zachodzi konieczność przeszczepienia wątroby . W 2021 roku tymi grzybami zatruła się rodzina z Afganistanu, która mieszkała w ośrodku w Dębaku (woj. mazowieckie). Nie przeżyło dwóch chłopców . Objawy zatrucia muchomorem sromotnikowym pojawiają się zazwyczaj od dziesięciu do kilkunastu godzin od spożycia . Ich nasilenie zależy od tego jak dużo grzyba zostało zjedzone. Na początku objawy wyglądają jak zwykłe zatrucie pokarmowe. Szybko przeradzają się jednak w "zespół sromotnikowy" . Są to uporczywe wymioty, nieustępujące nudności i gwałtowne oraz intensywne biegunki . Zatrucie prowadzi do odwodnienia, a następnie wzmożonego pragnienia. Występuje sinica, bladość, spada ciśnienie, tętno zwalnia. Pacjent ma wrażenie, że jego kończyny są zimne, pojawiają się skurcze łydek.Chory jest osłabiony, ma bóle głowy. Następnie dochodzi do pozornej poprawy. Wymioty, ból brzucha zanikają, objawy żołądkowo-jelitowe łagodnieją. Jednak później następuje nawrót objawów , pojawiają się też nowe symptomy, m.in. powiększona wątroba, tkliwość wątroby, żółtaczka, krew w stolcu. Chory staje się ociężały i senny. W okresie od 3 do 5 doby po zatruciu występuje śpiączka wątrobowa z zaburzeniami oddychania, krążenia i wysoką gorączką do nawet 41 stopni. Pojawiają się krwotoki. Chorzy zatruci muchomorem sromotnikowym wymagają natychmiastowej specjalistycznej pomocy w szpitalu . Mity o muchomorze sromotnikowym Wielu ludzi wierzy w ludowe metody rozpoznawania trujących grzybów , które w przypadku muchomora sromotnikowego nie działają . Mit "gorzkiego smaku" . Muchomor sromotnikowy jest opisywany przez osoby, które przeżyły zatrucie, jako smaczny, słodkawy, łagodny, charakteryzuje się migdałową słodyczą. Brak gorzkiego smaku nie oznacza, że grzyb jest bezpieczny. Mit "ciemnienia" . Trujące grzyby ciemnieją po przełamaniu albo posoleniu i ugotowaniu - niestety dotyczy to również wielu grzybów jadalnych, dlatego lepiej nie traktować zmiany barwy jako wyznacznik. Mit "zwarzonego mleka" . Gdy wrzucimy grzyba do mleka i ono się zwarzy, to znak, że grzyb jest trujący - to kolejny przykład, jak można się pomylić. Pepsyna i kwasy, które wpływają na zakwaszenie mleka, znajdują się również w grzybach jadalnych. Mit "srebrnej łyżeczki" . Czernienie srebra lub cebuli w potrawie nie ma żadnego związku z obecnością toksyn muchomora. Za ciemnienie srebra odpowiadają bowiem związki siarki (nieszkodliwe), które są w grzybach trujących i jadalnych. Mit "nadgryzionego grzyba" . Fakt, że grzyb jest pogryziony przez ślimaki czy owady, nie oznacza, że jest jadalny dla człowieka. Zwierzęta mają inny metabolizm i żerują na różnych gatunkach grzybów bez szkody dla siebie. Mit "neutralizacji toksyn przez gotowanie" . Niektórzy utrzymują, że wystarczy grzyby zagotować, wysuszyć lub zamarynować, by móc je bezpiecznie spożywać. Niestety - w przypadku, chociażby muchomora sromotnikowego, a dokładnie zawartej w nim amanityny żadna z tych metod obróbki nie sprawia, że toksyna znika. Muchomor sromotnikowy - z czym można go pomylić? Muchomor sromotnikowy (inaczej: muchomor zielonawy) jest najczęściej mylony z dwoma innymi gatunkami - czubajką kanią i gołąbkiem zielonawym . Warto przeczytać, na co zwracać największą uwagę, by uniknąć śmiertelnego niebezpieczeństwa. Muchomor sromotnikowy (zielonawy) to grzyb o gładkim trzonie z wyraźnym, zwisającym pierścieniem w kolorze od białego do żółtawego, powyżej którego trzon jest gładki, zaś poniżej zaobserwować można delikatne łuski, czasami układające się w delikatny, mozaikowy wzorek. Jego najważniejszą cechą rozpoznawczą jest wyraźna pochwa u nasady trzonu (rodzaj "torebki" lub "kapcia"), która często jest ukryta w ziemi lub mchu, oraz wyraźny, zwisający pierścień. Blaszki sromotnika są zawsze śnieżnobiałe i gęste, niezależnie od wieku grzyba. Zapach młodych okazów jest mdły i słodkawy (przypominający sztuczny miód) , natomiast u starych osobników staje się odpychający i przypomina zapach padliny . Czubajka kania - najczęstsza pomyłka grzybiarzy. Kania różni się od sromotnika przede wszystkim trzonem, który jest zdrewniały, pusty w środku i pokryty ciemniejszymi, poprzecznymi prążkami tworzącymi zygzakowaty wzór. Kluczowym elementem jest jej pierścień - u czubajki kani jest on gruby, wełnisty i daje się swobodnie przesuwać w górę i w dół trzonu. W przeciwieństwie do muchomora, kania nigdy nie ma pochwy u nasady trzonu , a jej spodnia część jest jedynie bulwiasto zgrubiała. Blaszki kani są biało-kremowe, a jej miąższ ma bardzo przyjemny, wyraźnie orzechowy zapach i smak. Gołąbek zielonawy - to grzyb jadalny, uważany za jeden z najsmaczniejszych gołąbków. Gołąbek zielonawy jest trudny do odróżnienia z góry i bywa mylony z muchomorem sromotnikowym ze względu na bardzo zbliżony, zielonkawy kolor kapelusza. Jednak budowa jego owocnika jest zupełnie inna. Gołąbki charakteryzują się tym, że ich trzon jest pełny, prosty i całkowicie pozbawiony zarówno pierścienia, jak i pochwy u nasady . Ich miąższ oraz blaszki są wyjątkowo kruche - przy dotknięciu łamią się lub kruszą "jak kreda", podczas gdy u muchomora są one elastyczne. Gołąbek zielonawy jest praktycznie bezwonny lub ma bardzo delikatny, grzybowy aromat . Czym się różni sromotnik bezwstydny? Sromotnik bezwstydny , inaczej wstydliwy lub smrodliwy (Phallus impudicus), to grzyb nietrujący, a jego młode osobniki są jadalne . Owocuje w lasach od lipca do listopada. Nie należy go mylić z muchomorem sromotnikowym . "Czarcie jajo" to młody owocnik sromotnika smrodliwego . Ta forma grzyba, w przeciwieństwie do dojrzałego osobnika, który odstręcza grzybiarzy intensywnym, nieprzyjemnym zapachem, jest jadalna, a w krajach zachodnich często używana jako składnik w kuchni . "Najpierw go czuć, dopiero później widać, czyli... sromotnik bezwstydny" - podpisało zdjęcie grzyba Nadleśnictwo Cisna.