- Polio to choroba wirusowa, która może prowadzić do trwałych porażeń wiotkich, a w ciężkich przypadkach do śmierci.
- Zakażenie często przebiega bezobjawowo lub łagodnie, choć w niewielkim odsetku powoduje ciężkie powikłania neurologiczne.
- Szczepienia przeciw polio są kluczowe, bo dziki wirus nadal krąży na świecie, a tylko wysoka wyszczepialność skutecznie zapobiega zachorowaniom.
Wirus polio - charakterystyka
Budowa wirusa polio jest stosunkowo nieskomplikowana - tworzy go jednoniciowy genom RNA otoczony kapsydem, czyli osłoną z białek. Kapsyd nie tylko zabezpiecza materiał genetyczny, ale także umożliwia wirusowi polio wnikanie do wybranych komórek.
Wyróżnia się trzy serotypy poliowirusa:
- typ I (PV1),
- typ II (PV2),
- typ III (PV3).
Różnią się one między sobą strukturą białek kapsydowych. Wszystkie wywołują podobny obraz choroby polio i cechują się wysoką zjadliwością. Najczęściej występuje typ I, który jest najbardziej powiązany z występowaniem porażeń w chorobie Heinego-Medina, którą wywołuje.
Wirus polio - przebieg zakażenia
Wirus dostaje się do organizmu przede wszystkim drogą fekalno-oralną. Polio należy więc do grupy "chorób brudnych rąk". Następnie wirus przenika przez nabłonek jelit, gdzie rozpoczyna proces replikacji. Okres inkubacji trwa zazwyczaj od 9 do 12 dni, po czym wirus atakuje pobliskie węzły chłonne i wchodzi do krwiobiegu, wywołując tzw. wiremię pierwotną. W tym stadium układ odpornościowy może wytworzyć przeciwciała, co zatrzymuje dalszy rozwój infekcji - jest to określane jako zakażenie poronne.
Jeżeli organizm nie zdołał zwalczyć pierwotnej wiremii, dochodzi do wiremii wtórnej, która przebiega znacznie intensywniej. Wirusy rozprzestrzeniają się wówczas po całym organizmie, atakując różne komórki i tkanki.
Receptory umożliwiające wirusowi wnikanie znajdują się w wielu typach komórek, w tym w komórkach ośrodkowego układu nerwowego. Najbardziej podatne są neurony rogów przednich rdzenia kręgowego, a także komórki rdzenia przedłużonego i mostu, co wyjaśnia neurologiczne objawy zakażenia.
Wirus polio - zakażenia o lekkim przebiegu
Zakażenie wirusem polio najczęściej może mieć przebieg bezobjawowy w przypadku zakażenia poronnego, to znaczy takiego, w którym organizm radzi sobie z wirusem. Występują wówczas nieswoiste objawy, które trudno powiązać z wirusem polio.
U około 1 procenta zakażonych rozwija się aseptyczne ("jałowe") zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które ustępuje samoistnie i nie wywołuje powikłań.
Wirus polio - choroba Heinego-Medina
U 0,1 procenta zakażonych wirusem polio rozwija się porażenie (postać porażenna) znana jako choroba Heinego-Medina od nazwisk lekarzy, którzy opisali chorobę.
Postać porażenna rdzeniowa charakteryzuje się porażeniem neuronów odpowiedzialnych za motorykę, co skutkuje tzw. porażeniami wiotkimi.
Postać porażenna opuszkowa występuje częściej u pacjentów dorosłych i charakteryzuje się rozwojem wirusa w strukturach podstawy mózgu oraz rdzenia przedłużonego, gdzie leżą ośrodki: oddechowy i krążeniowy. Ta postać choroby w swoim przebiegu może doprowadzić do śmierci chorego.
Istnieje także wersja porażenna opuszkowo-rdzeniowa, w której zagrożenie śmiercią jest bardzo wysokie.
Wyróżnia się także zespół poporażenny, znany także jako zespół post-polio. Zakażenie obejmuje wtedy mięśnie, które poprzednio nie zostały zaatakowane. Taka postać choroby dotyka do 30 proc. porażonych wcześniej pacjentów po upływie około 25, 30 lat. Ta postać choroby nie ma jednak gwałtownego przebiegu.
Bardzo rzadko występuje wywołane wirusem polio zapalenie mózgu, które jest śmiertelne.
Wirus polio - leczenie zakażeń poliomyelitis
Nie istnieje specyficzne leczenie zakażeń poliomyelitis oraz choroby Heinego-Medina. Postępowanie medyczne w tych przypadkach polega na leczeniu objawowym.
Wirus polio - zapobieganie poliomyelitis
Skuteczną metodą walki z wirusem polio są szczepienia przeciwko chorobie Heinego-Medina. Jedną z metod jest pozajelitowe podanie szczepionki z unieczynnionym wirusem.
Inną metodą jest podanie doustne szczepionki z żywym, sztucznie otrzymanym wirusem, który nie jest zdolny do wywołania zakażenia, ale wytwarza odporność.
Mimo to odnotowuje się przeciętnie 3,8 przypadku zakażenia poszczepiennego na 10 milionów dawek. W Polsce od 2001 r. były trzy takie przypadki w 2008, 2009 i 2014 roku. Od 2016 roku w Polsce dzieciom podawana jest wyłącznie inaktywowana szczepionka przeciwko poliomyelitis. Są one realizowane zgodnie z harmonogramem kalendarza szczepień ochronnych.