Celibat - wiadomości, zdjęcia - wydarzenia.interia.pl

Celibat - historia Celibat jest znacznie starszy niż chrześcijaństwo. Praktyki związane z rezygnacją z życia seksualnego pojawiały się w starożytnym Rzymie (VII wiek p.n.e. - IV wiek n.e.). Znanym przykładem były westalki, bogini Westy, które zobowiązywały się do zachowania dziewictwa przez trzydzieści lat służby . W chrześcijaństwie podejście do celibatu kształtowało się przez wieki. W pierwszych stuleciach funkcjonowało duchowieństwo żonatych mężczyzn. Z czasem Kościół zachodni coraz mocniej był za bezżeństwem duchownych . Ważnym etapem były reformy XI i XII wieku. Pierwszy Sobór Laterański w 1123 roku oraz Drugi Sobór Laterański w 1139 roku umocniły przepisy dotyczące celibatu duchownych Kościoła łacińskiego . Nie oznacza to jednak, że w 1139 roku celibat pojawił się nagle. Był rezultatem długiego procesu, podczas którego wcześniejsze przepisy dotyczące wstrzemięźliwości duchowieństwa stopniowo przekształcały się w system obowiązujący w Kościele zachodnim. Jakie są rodzaje celibatu? Nie istnieje jedna lista rodzajów celibatu obowiązująca we wszystkich kulturach. Można jednak wyróżnić kilka podstawowych form. Celibat religijny wiąże się z wiarą i najczęściej obejmuje osoby należące do wspólnot zakonnych lub określonych grup duchownych. Celibat świecki jest świadomą decyzją podejmowaną bez motywacji religijnej. Przyczyny mogą być bardzo różne, od przekonań osobistych po określony sposób organizowania życia. Celibat może być również związany z życiem monastycznym . W takim przypadku rezygnacja z małżeństwa i współżycia jest częścią szerszego systemu wyrzeczeń i zasad obowiązujących członków wspólnoty. Istnieje także zjawisko celibatu w małżeństwie . Niektóre pary decydują się pozostawać razem i jednocześnie całkowicie rezygnują ze współżycia. Celibat w różnych religiach W katolicyzmie celibat jest szczególnie kojarzony z kapłaństwem w Kościele łacińskim. Kandydaci do kapłaństwa zasadniczo zobowiązują się do życia w celibacie. Inaczej wygląda sytuacja w katolickich Kościołach wschodnich, gdzie żonaci mężczyźni mogą być wyświęcani na kapłanów , choć biskupi wybierani są spośród duchownych zachowujących celibat. W prawosławiu również istnieje rozróżnienie między duchownymi żonatymi i bezżennymi. Żonaty mężczyzna może zostać kapłanem, jeżeli małżeństwo zostało zawarte przed święceniami . Biskupi wywodzą się natomiast z duchowieństwa żyjącego w celibacie. W buddyzmie celibat jest podstawową zasadą życia mnichów i mniszek. Ma wspierać uwolnienie się od przywiązań oraz poświęcenie się w praktyce prowadzącej do wyzwolenia. Nie wszystkie tradycje buddyjskie rozwijały jednak identyczne zasady, dlatego sposób rozumienia celibatu może różnić się w zależności od szkoły i regionu. W hinduizmie celibat jest szczególnie związany z życiem ascetów i części osób prowadzących życie monastyczne (religijne życie w klasztorze lub pustelni). Nie jest natomiast ogólną zasadą obowiązującą wszystkich wyznawców. W dżinizmie celibat zajmuje ważne miejsce w życiu ascetycznym. Mnisi i mniszki zobowiązani są do całkowitej wstrzemięźliwości . W przypadku osób świeckich zasady są inne i obejmują między innymi wierność małżeńską. Judaizm i islam nie ustanawiają powszechnego obowiązku celibatu. W obu religiach małżeństwo i życie rodzinne mają ważne znaczenie religijne. Ciekawostki o celibacie Celibat nie jest wyłącznie wyborem duchownych i zakonników . W historii można znaleźć również osoby nieduchowne, które świadomie zdecydowały się żyć bez małżeństwa i zrezygnowały ze współżycia. Gabrielle Suchon , francuska filozofka żyjąca w XVII wieku, była jedną z pierwszych kobiet, które otwarcie broniły prawa do świadomego wyboru życia bez małżeństwa. W 1700 roku opublikowała dzieło " O dobrowolnym celibacie ", w którym przekonywała, że kobieta może zrezygnować z małżeństwa i poświęcić się nauce, pracy oraz własnemu rozwojowi. Florence Nightingale , słynna brytyjska pielęgniarka i reformatorka opieki zdrowotnej, również świadomie zrezygnowała z małżeństwa, ponieważ uważała, że jej powołaniem jest pomoc chorym i rozwój nowoczesnego pielęgniarstwa. Odrzuciła kilka propozycji małżeństwa i pozostała niezamężna aż do śmierci w 1910 roku. Jednym z najbardziej znanych mężczyzn, który zdecydował się na życie w celibacie był Mahatma Gandhi, indyjski przywódca ruchu niepodległościowego. W 1906 roku, 37-letni Gandhi, będąc mężem i ojcem, złożył ślub brahmacharya rozumiany przez niego jako wstrzemięźliwość i forma samodyscypliny. Gandhi uważał, że celibat pozwoli mu w większym stopniu poświęcić się pracy na rzecz innych i duchowemu rozwojowi. Ślub ten obowiązywał go do końca życia, choć przez cały ten czas pozostawał mężem Kasturby Gandhi .