Helena Kowalska, bo takie było jej imię przed wstąpieniem do zakonu, urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w ubogiej, wielodzietnej rodzinie we wsi Głogowiec niedaleko Łodzi. Już od swoich najmłodszych lat czuła powołanie do życia zakonnego.
Według opowieści, podczas zabawy tanecznej w Łodzi, doznała wizji cierpiącego Chrystusa, który pytał: "Jak długo jeszcze będziesz Mnie zwodzić?" To doświadczenie skłoniło ją, by natychmiast wyruszyć do Warszawy i poszukać klasztoru. W 1925 roku została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, gdzie przyjęła imię Faustyna. W klasztorze pełniła różne obowiązki (była kucharką, ogrodniczką, furtianką), jednocześnie prowadząc życie duchowe pełne modlitwy.
Siostra Faustyna zasłynęła z twierdzeń o objawieniach Jezusa, który - jak zapisała w swoim Dzienniczku, otwiera się w nowym oknie - powierzył jej misję przekazania światu orędzia o miłosierdziu Bożym. W kolejnych wizjach Jezus, otwiera się w nowym oknie Miłosierny miał nakazać Faustynie ustanowienie nowych form kultu Bożego Miłosierdzia, takich jak modlitwa Koronka do Miłosierdzia Bożego, specjalna Godzina Miłosierdzia (codziennie o 15:00, na pamiątkę śmierci Chrystusa na krzyżu) czy Święto Miłosierdzia Bożego obchodzone w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.
Zakonnica miała doświadczyć wizji, w której Jezus polecił namalować swój wizerunek zgodnie z tym, co ujrzała.
Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w klasztorze w Krakowie w wieku zaledwie 33 lat, zostawiając po sobie niezwykłe duchowe dziedzictwo.
Mistyczny Dzienniczek Faustyny
Jednym z najważniejszych świadectw, jakie pozostawiła po sobie siostra Faustyna, jest jej Dzienniczek. To wyjątkowa księga - zapiski prowadzone przez Faustynę w latach 1934-1938 na polecenie spowiednika, ks. Michała Sopoćki. Mimo że miała skromne wykształcenie, spisała około 700 stron wspomnień, modlitw i opisów swoich mistycznych wizji. Z czasem Dzienniczek został wydany drukiem pt. "Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w duszy mojej" i przetłumaczony na wiele języków. Dzieło to bywa zaliczane do najwybitniejszych w literaturze mistycznej XX wieku, porównywane znaczeniem do pism dawnych świętych mistyków.
W Dzienniczku Faustyna opisała swoje osobiste spotkania Jezusem Chrystusem. Według jej zapisków Jezus mówił do niej: "Sekretarko najgłębszej tajemnicy mojej, wiedz o tym, że jesteś w wyłącznej poufałości ze mną; twoim zadaniem jest napisać wszystko, co ci daję poznać o moim miłosierdziu dla pożytku dusz, które czytając te pisma, doznają w duszy pocieszenia i nabiorą odwagi, aby zbliżyć się do mnie. A więc życzę sobie, abyś wszystkie wolne chwile poświęcała pisaniu." Stąd właśnie Faustyna nazywana jest nieraz "sekretarką Bożego Miłosierdzia".
Co ciekawe, nie od razu Kościół przyjął te objawienia - w 1959 roku władze watykańskie, mając wątpliwości teologiczne i opierając się na błędnym tłumaczeniu, zakazały szerzenia kultu według wskazań Faustyny. Zakaz cofnięto jednak w 1978 roku, gdy dokładniej zbadano oryginalne zapiski. Dziś Dzienniczek jest inspiracją dla wierzących, ale budzi też zainteresowanie osób niewierzących czy poszukujących jako zapis głębokich przeżyć duchowych.
Obraz Jezusa Miłosiernego i kult miłosierdzia
Symbolem związanym nierozerwalnie z Faustyną jest słynny Obraz Jezusa Miłosiernego z podpisem "Jezu, ufam Tobie". Jego historia zaczęła się od wizji Faustyny w 1931 roku - zakonnica ujrzała Jezusa ubranego w białą szatę, z ręką wzniesioną w geście błogosławieństwa, a z Jego serca wychodziły dwa promienie: czerwony i blady (jasnoniebieski). Jezus miał zażądać, by Faustyna poleciła namalować ten obraz i rozpowszechniła go jako przypomnienie o Bożym miłosierdziu.
Pierwszy obraz powstał w Wilnie w 1934 roku - namalował go malarz Eugeniusz Kazimirowski, pracując pod dyktando Faustyny i jej spowiednika. Kilka lat później, w 1944 roku, znaną dziś na całym świecie wersję tego wizerunku stworzył krakowski artysta Adolf Hyła; ten obraz znajduje się w sanktuarium w Łagiewnikach. Wizerunek przedstawia Jezusa z przebitym sercem, z którego promieniują dwie smugi światła, i z wezwaniem "Jezu, ufam Tobie" u dołu. Stał się on jedną z najbardziej rozpoznawalnych ikon religijnych na świecie.
Na bazie doświadczeń Faustyny rozwinął się cały kult Bożego Miłosierdzia - seria praktyk religijnych kładących nacisk na ufność wobec Boga i czynienie miłosierdzia bliźnim. Do duchowego dziedzictwa pozostawionego przez św. Faustynę należą wspomniana Koronka do Miłosierdzia Bożego, zwyczaj modlitwy o 15:00 w Godzinie Miłosierdzia, otwiera się w nowym oknie, oraz ustanowione w 2000 roku Święto Miłosierdzia Bożego celebrowane w całym Kościele w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Te formy pobożności praktykowane są dziś na wszystkich kontynentach. Sam obraz Jezusa Miłosiernego zdobi niezliczone kościoły i domy - dla wielu ludzi stał się symbolem nadziei, przebaczenia i zaufania w trudnych momentach życia.
W szerzeniu kultu miłosierdzia ogromną rolę odegrał Karol Wojtyła, który jako biskup Krakowa jeszcze przed swoją papieską posługą zainteresował się postacią Faustyny. To on doprowadził do ponownego zbadania jej zapisków, wydania Dzienniczka w oryginalnej formie i zniesienia obostrzeń wobec kultu. Jako papież Jan Paweł II beatyfikował Faustynę w 1993 roku, a następnie kanonizował ją 30 kwietnia 2000 r. - w dniu ustanowionego przez siebie Święta Miłosierdzia Bożego. Podczas kanonizacji nazwał ją "darem Boga dla naszych czasów" i podkreślał, że jej orędzie o miłosiernym Chrystusie jest wyjątkowo potrzebne współczesnemu człowiekowi nękanemu przez zło
Zobacz również:
Dlaczego wspominamy ją 5 października?
W katolickim kalendarzu liturgicznym dniem wspomnienia świętych najczęściej jest rocznica ich śmierci uznawanej za dzień narodzin dla nieba. Nie inaczej jest w przypadku Faustyny Kowalskiej. Kościół obchodzi jej wspomnienie właśnie 5 października.
Ostatnie chwile życia spędziła w krakowskim klasztorze, gdzie zmarła o godzinie 22:45, żegnając się słowami: "Do zobaczenia w niebie". Jej ciało spoczywa dziś w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, które stało się centrum kultu związanego z jej osobą.
Przez wiele lat Faustyna była szczególnie czczona w Polsce i w środowiskach związanych z kultem Miłosierdzia Bożego. Dopiero w 2020 roku papież Franciszek rozszerzył jej wspomnienie na cały Kościół, wpisując je do ogólnego kalendarza liturgicznego - odtąd 5 października mogą oficjalnie wspominać św. Faustynę wierni na całym świecie.
Dziedzictwo Faustyny
Choć siostra Faustyna Kowalska, otwiera się w nowym oknie żyła skromnie i zmarła w cieniu nadchodzącej wojny, dziś jest jedną z najbardziej znanych polskich świętych na świecie. Do sanktuarium w Łagiewnikach w Krakowie - miejsca jej grobu i centrum kultu Miłosierdzia - przybywają miliony pielgrzymów. Jej postać inspiruje książki, filmy i dzieła sztuki; fragmenty Dzienniczka cytowane są nie tylko w kościołach, ale i w świeckich publikacjach dotyczących nadziei, przebaczenia czy rozwoju duchowego.
Faustyna pozostaje postacią fascynującą także z punktu widzenia osób niewierzących lub poszukujących. Jej życie jest świadectwem niezwykłej determinacji. Prosta dziewczyna z małej wioski stała się autorką dzieła uznawanego za skarb mistyki i inicjatorką duchowego ruchu skupionego na idei miłosierdzia. W świecie naznaczonym konfliktami i podziałami przesłanie, które głosiła, że Bóg pochyla się nad każdym cierpiącym i zagubionym człowiekiem, ma wymiar uniwersalny.
