7 marca w kościołach wspomina się niezwykłe święte. Są "bohaterkami wiary"

Św. Perpetua i Felicyta żyły w II wieku n.e. w Thuburbo Minus, mieście położonym około 30 km od Kartaginy. Perpetua pochodziła z zamożnej rodziny. Była córką poganina i chrześcijanki. Przyjęła wiarę chrześcijańską i szerzyła ją wśród swojego rodzeństwa i służby. Wraz z nią nową religię przyjęli m.in. jej brat Saturus, służka Felicyta, a także Rewokatusa, Sekundulusa i Saturninusa. Wszyscy za swoją wiarę zostali pojmani i skazani na śmierć.

Święte Perpetua i Felicyta nazywane są "bohaterkami wiary". Zostały wpisane do kanonu mszy świętej i wymieniane są w modlitwie eucharystycznej. Ich wspomnienie w Kościele katolickim wypada 7 marca w dzień ich prawdopodobnej męczeńskiej śmierci w 203 roku. Uczestnictwo w mszy świętej z tej okazji jest dobrowolne dla wiernych.

W ikonografii święte są przedstawiane zwykle razem. Odróżnia je strój. Św. Perpetua ma bogaty strój patrycjuszki, na szyi biżuterię i welon. Św. Felicyta ma skromną suknię bez ozdób. Obie męczennice są patronkami kobiet bezpłodnych.

O życiu św. Perpetuy i Felicyty dowiadujemy się z wczesnochrześcijańskiego tekstu pisanego jako pamiętnik św. Perpetuy. Jego redaktor przedstawia się jako naoczny świadek męczeńskiej śmierci kobiet i uzupełnia tekst w szczegóły ich cierpienia i śmierci, a także wizje Saturusa.

Za czasów rządów cesarza Septymiusza Sewera, w których żyły męczennice, chrześcijanie byli prześladowani. Za swoją wiarę św. Perpetua i Felicyta zostały skazane na śmierć. Na wyrok czekały w rzymskim więzieniu wraz z Saturusem, Rewokatusem, Sekundulusem i Saturninusem.

Św. Perpetua była młodą matką, która swojego synka karmiła piersią. W tekście opisane są jej cierpienia zadane nie tylko przez brutalne traktowanie strażników, bardzo złe warunki więzienne, ale także ból spowodowany nieregularnym karmieniem. Po przekupieniu strażników kobiety zostały przeniesione do innej celi, do której rodzina przynosiła chłopca, aby Perpetua mogła go nakarmić. W czasie odwiedzin ojciec usilnie namawiał św. Perpetuę do zrzeczenia się wiary i ocalenia życia. Ta jednak nie wyrzekła się Chrystusa.

Św. Felicyta trafiła do więzienia, będąc w ósmym miesiącu ciąży. Nie mogła zostać skazana na śmierć w tym stanie. W więzieniu urodziła córkę, którą adoptowali inni chrześcijanie.

Św. Perpetua w więzieniu miała trzy wizje. Jedna przedstawiała drabinę, którą kobieta wspinała się do nieba, druga ukazywała jej wcześnie zmarłego brata. Nie mógł napić się wody z basenu, ponieważ umarł jako poganin. Po usilnych modlitwach św. Perpetuy wizja zmieniła się i jej brat mógł zaspokoić pragnienie. Trzecia wizja ukazywała jej walkę z szatanem w ciele Egipcjanina.

Męczennice zostały skazane na śmierć na arenie, na której miały zostać zgładzone przez zwierzęta. W tekście wspomniana jest rozjuszona krowa, w innych podaniach pojawia się lew. Zwierzę jednak okazało się łagodne, dlatego obie kobiety w ostateczności zginęły od miecza gladiatora.

Nad grobem męczennic wzniesiono bazylikę. Do dziś stanowią przykład niezłomnej wiary, poświęcenia i odwagi. Duże znaczenie dla religii chrześcijańskiej miały wizje św. Perpetuy, a szczególnie wizja z jej bratem ukazująca czyściec.