Spis treści:
- 14 lipca - wspomnienie św. Kamilla de Lellis lub św. Henryka cesarza
- Liturgia 14 lipca
- Kim był św. Kamil de Lellis?
- Obchody św. Kamila w Polsce
- Henryk II - święty cesarz
14 lipca wypada w 15. tygodniu zwykłym okresu liturgicznego. Jest to dzień powszedni, na który ustanowiono wspomnienie dwóch świętych - św. Kamilla de Lellis prezbitera i zakonnika lub świętego Henryka II, cesarza rzymskiego.
Są to postacie o zupełnie różnej biografii, co pozwala wiernym na rozważania różnych dróg do świętości i poszukiwaniu własnej.
14 lipca - wspomnienie św. Kamilla de Lellis lub św. Henryka cesarza
Z punktu widzenia Prawa kanonicznego dzień ten nie jest świętem nakazanym. Zgodnie z kanonem 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego obowiązek uczestnictwa w mszy świętej oraz powstrzymania się od prac niekoniecznych dotyczy wyłącznie niedziel oraz uroczystości o randze nakazanej.
Mimo to we wtorek 14 lipca 2026 roku w kościołach będą odbywały się msze święte, a wielu kapłanów zachęca do ich udziału. Ponadto w parafiach, których patronami są wspominani święci, odbywają się uroczyste msze i odpusty.
Liturgia 14 lipca
Podczas nabożeństwa 14 lipca w Kościołach obowiązuje II cykl czytań roku A. Teksty biblijne tego dnia, choć osadzone w realiach historycznych Starego i Nowego Testamentu, korespondują z życiowymi wyborami obu wspominanych świętych.
Pierwsze czytanie z Księgi Proroka Izajasza przenosi wiernych do czasów panowania króla Achaza. W obliczu zagrożenia militarnego ze strony koalicji Aramu i Izraela prorok wzywa monarchę do zachowania spokoju i całkowitej ufności wobec Boga. Czytanie to nawiązuje do Henryka II, który swoją osobistą ascezę musiał łączyć z wymagającym życiem monarchy.
Zobacz również:
W Ewangelii według świętego Mateusza Jezus wypowiada surowe słowa pod adresem miast galilejskich - Korozain, Betsaidy i Kafarnaum. Miejsca te były świadkami największych cudów, a mimo to ich mieszkańcy nie przeżyli wewnętrznej przemiany. Z kolei w Ewangelii można dostrzec nawiązanie do biografii św. Kamila, który w młodości prowadził hulaszcze życie.
Kim był św. Kamil de Lellis?
Św. Kamil urodził się 25 maja 1550 roku we Włoszech w niewielkiej miejscowości w prowincji Chiet. Jego matka według niektórych podań miała już 60 lat, a przyjście na świat Kamila wybłagała u Boga.
Istnieje legenda, według której po narodzinach syna miała sen, w którym jej syn szedł w towarzystwie mężczyzn z czerwonym krzyżem na piersi. Zrodził on w niej duży niepokój, ponieważ czerwonym krzyżem w ówczesnych Włoszech znaczono przestępców skazanych na śmierć.
Po śmierci matki Kamil śladem ojca wstąpił do wojska, z którym walczył przeciwko Turkom. Wkrótce jednak ojciec zmarł, a Kamil rozpoczął hulaszcze życie, tracąc cały swój majątek podczas gry w karty. Wszystko to doprowadziło go do ubóstwa.
Na swojej drodze spotkał jednak Antoniego di Nicastro, który zaproponował mu pracę przy budowie klasztoru kapucynów. Kamil zgodził się i postanowił zerwać z dotychczasowym życiem. W klasztorze nawrócił się i 2 lutego 1575 roku i chciał wstąpić do klasztoru, jednak uniemożliwiła mu to odnawiająca się rana na nodze, której nabawił się jeszcze w wojsku.
Zobacz również:
Został wysłany do szpitala św. Jakuba w Rzymie dla nieuleczalnie chorych. Tam spędził cztery lata, powoli wracając do zdrowia i opiekując się chorymi. Zrozumiał również, że jego powołaniem nie jest życie kontemplacyjne a służba chorym. W 1582 roku założył Zakon Kleryków Regularnych Posługujących Chorym zwany kamilianiami. Po odbyciu studiów teologicznych w Rzymie przyjął święcenia i wstąpił do zakonu.
Reguła zakonna nakazywała złożenie czterech ślubów. Oprócz obowiązujących w większości zakonów ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, mnisi składali czwarty dotyczący bezgranicznego oddania i poświęcenia się ludziom chorym, również na choroby zakaźne. 18 marca 1586 roku papież Sykstus V zatwierdził powstanie zakonu kamilianów i nadał im przywilej noszenia czarnych szat z czerwonym krzyżem na piersi.
Od tego czasu Kamil de Lellis podróżował po Włoszech, opiekując się chorymi. Liczba członków zakonu rosła. Zmarł 14 lipca 1614 roku wykończony ciężką pracą i chorobami. Został złożony w pierwszej siedzibie zakonu w Rzymie.
Papież Benedykt XIV 8 kwietnia 1742 roku ogłosił Kamila de Lellis błogosławionym, a 19 czerwca 1746 roku świętym. Obecnie św. Kamil jest patronem szpitali i chorych. Na obrazach przedstawiany jest jako zakonnik w czarnym habicie z czerwonym krzyżem na piersi w towarzystwie cierpiącego, chorego Chrystusa. Jego atrybutami są krzyż, anioł, księga oraz różaniec.
Obchody św. Kamila w Polsce
Kult św. Kamila rozwija się także w Polsce od XX wieku. Pierwsze placówki dla chorych pod patronem zakonu powstały w Miechowie koło Bytomia w 1904 roku oraz w Tarnowskich Górach w 1907 roku, gdzie powstała okazała lecznica dla osób uzależnionych od alkoholu pw. św. Jana Chrzciciela.
Zobacz również:
Szczególne znaczenie postać świętego Kamila ma dla Zabrza. W 1996 roku, na mocy dekretu biskupa gliwickiego Jana Wieczorka zatwierdzonego przez Stolicę Apostolską, święty został ogłoszony oficjalnym patronem miasta.
Z okazji 10. rocznicy tego wydarzenia 30 września 2006 roku do miasta sprowadzono relikwię serca św. Kamila, gdzie pozostała do 8 października.
Henryk II - święty cesarz
14 lipca 2026 roku przypada również wspomnienie św. Henryka. Urodził się 6 maja 973 roku. Był synem księcia bawarskiego i ostatnim przedstawicielem dynastii Ludolfingów. W 995 roku objął po ojcu tron Bawarii. W 998 roku poślubił Kunegundę Luksemburską, a w 1002 roku został królem niemieckim. W 1014 roku otrzymał od papieża tytuł cesarza rzymskiego.
W polskiej historii Henryk II zapisał się głównie dzięki konfliktowi zbrojnemu z Bolesławem Chrobrym o Milsko i Łużyce. Po wieloletniej wojnie tereny te pozostały w rękach Chrobrego.
Henryk II w średniowieczu uchodził za wzór władcy. Ze swoją żoną Kunegundą żyli w celibacie. Angażował się w sprawy Kościoła, czerpiąc inspirację z idei reformy monastycznej opactwa Cluny.
W 1004 roku przywrócił biskupstwo w Merseburgu, a w 1007 roku założył biskupstwo w Bambergu, które od tamtej pory stało się centrum duchowym i intelektualnym. Aktywnie wspierał reformę duchowieństwa, dążył do odnowy życia klasztornego i eliminacji nadużyć.
Cesarz Henryk II zmarł 13 lipca 1024 roku i został pochowany w katedrze bamberskiej. Papież Eugeniusz III 12 marca 1146 roku ogłosił Henryka świętym. Na obrazach przedstawiany jest jako cesarz lub święty z insygniami władzy królewskiej. W ręku trzyma model kościoła. Często jest przedstawiany także ze swoją żoną św. Kunegundą. W Polsce patronuje parafii we Wrocławiu i Sulęcinie.
