Blisko 2000 zł z ZUS przed emeryturą. Nowa kwota świadczenia już obowiązuje

Od 1 marca 2026 roku obowiązuje nowa wysokość świadczenia przedemerytalnego ustalona w ramach corocznej waloryzacji świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Mechanizm podwyżki działa automatycznie i obejmuje wszystkich uprawnionych, bez konieczności składania dodatkowych wniosków. Po tegorocznej waloryzacji świadczenie wynosi 1993,76 zł brutto miesięcznie.

Jeszcze do końca lutego obowiązywała kwota 1893,41 zł brutto, co oznacza wzrost o 100,35 zł brutto miesięcznie. W praktyce różnica w wypłacie netto jest nieco niższa, ponieważ od świadczenia potrącana jest składka zdrowotna oraz zaliczka na podatek dochodowy.

Przy standardowych potrąceniach 1893,41 zł brutto przekładało się na około 1417,90 zł netto, natomiast po waloryzacji 1993,76 zł brutto daje w przybliżeniu około 1493 zł na rękę. Faktyczna wysokość wypłaty może się jednak różnić w zależności od indywidualnej sytuacji podatkowej.

Charakterystyczną cechą świadczenia przedemerytalnego jest jego jednolita konstrukcja finansowa. W przeciwieństwie do emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jego wysokość nie zależy od indywidualnych składek ani od długości kariery zawodowej.

Ustawa przewiduje jedną kwotę dla wszystkich uprawnionych, która co roku podlega waloryzacji według wskaźnika ogłaszanego w komunikacie ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, publikowanym w Monitorze Polskim.

Wskaźnik ten oblicza się na podstawie średniorocznej inflacji dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów oraz co najmniej 20 procent realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce. W 2026 roku przełożyło się to na waloryzację na poziomie 5,3 procent.

Prawo do świadczenia przedemerytalnego reguluje ustawa z 30 kwietnia 2004 roku, a kluczowe warunki przyznania wsparcia zostały wskazane przede wszystkim w art. 2 tego aktu prawnego. Konstrukcja przepisów jest dwustopniowa.

Najpierw należy spełnić tak zwane warunki wspólne, obowiązujące wszystkich wnioskodawców, a dopiero w kolejnym kroku wykazać, że spełnia się jeden z wariantów szczegółowych związanych z wiekiem, stażem ubezpieczeniowym i przyczyną utraty zatrudnienia.

Warunki wspólne dotyczą przede wszystkim okresu pozostawania bez pracy. Osoba ubiegająca się o świadczenie musi pobierać zasiłek dla bezrobotnych przez co najmniej 180 dni i w tym czasie pozostawać zarejestrowana jako bezrobotna.

Następnie konieczne jest złożenie wniosku do ZUS w ciągu 30 dni od momentu otrzymania z urzędu pracy dokumentu potwierdzającego półroczny okres pobierania zasiłku. Instytucja przy ocenie sprawy opiera się na dokumentach potwierdzających zarówno przebieg zatrudnienia, jak i przyczynę rozwiązania umowy, dlatego nieprecyzyjne świadectwo pracy lub brak odpowiednich zaświadczeń może wydłużyć postępowanie.

Dopiero po spełnieniu tych wymogów analizowane są tak zwane warunki indywidualne. Obejmują one kilka sytuacji życiowych, które ustawodawca uznał za szczególnie trudne z punktu widzenia rynku pracy. Najczęściej chodzi o utratę zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, takich jak likwidacja firmy, jej niewypłacalność lub redukcja etatów.

Prawo do świadczenia może dotyczyć także osób, które ogłosiły upadłość działalności gospodarczej, utraciły prawo do renty po kilkuletnim okresie jej pobierania albo straciły świadczenie opiekuńcze po śmierci osoby wymagającej opieki. W każdym z tych wariantów ustawa określa konkretne progi wieku oraz minimalny staż ubezpieczeniowy, a w niektórych przypadkach również wymóg konkretnego okresu zatrudnienia u ostatniego pracodawcy.