To najczęściej powielany wycieczkowy mit. Prawdziwe znaczenie zaskakuje
Czarno to widzę! Zdarzyło się pewnie pomyśleć nieraz amatorowi górskich wycieczek, gdy kompan zaproponował przejście czarnym szlakiem. Bez obaw - czarny szlak wcale nie jest najbardziej angażujący. I tu pojawia się najpopularniejszy górski mit - kolory szlaków wcale nie wskazują na ich trudność.
Góry uczą pokory, a wiedzę, jak się po nich poruszać, powinien mieć każdy piechur. Znajomość terenu i podstawowych zasad nie tylko ułatwia wędrówkę, ale wpływa też na bezpieczeństwo.
Poza monitorowaniem pogody, odpowiednim ubraniem i sprzętem warto wyposażyć się w niezbędne informacje na temat planowanej trasy. Z pewnością nieraz, na rozwidleniu dróg, będziemy musieli wybrać odpowiedni szlak. Dobrze jest wówczas wiedzieć, co tak naprawdę oznacza jego kolor.
Czas raz na zawsze obalić mit i powiedzieć to jasno: kolory szlaków nie mówią o ich trudności.
Jakie są kolory szlaków w górach?
Szlaki w górach oraz ich oznaczenia powstały z myślą o turystach. Mają za zadanie ułatwić dotarcie do miejsca docelowego bez zbędnego błądzenia i narażania się na niebezpieczeństwo. Chronią nie tylko ludzi, ale też środowisko, np. przed podeptaniem roślinności.
Zobacz również:
Służą nam od blisko półtora wieku. Pierwsze szlaki i ich oznaczenia wprowadziło Towarzystwo Tatrzańskie w 1887 roku. W kolejnych latach zadanie to przejęły stowarzyszenia turystyczne.
Od 1950 roku za wyznaczenie szlaków i ich ochronę odpowiada Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (PTTK). I tak oto powstał ujednolicony system pięciu kolorów: czerwonego, niebieskiego, żółtego, zielonego i żółtego.
Co oznaczają kolory szlaków w górach?
System znakowania szlaków jest częściowo skoordynowany w całej Europie. PTTK współpracuje z organizacjami turystycznymi naszych krajów ościennych, aby zachować spójność kolorów przy przejściach granicznych.
W Europie Środkowej oznaczenia szlaków pieszych przypominają białe flagi z kolorowym pasem po środku. Niegdyś wskazywały kierunek trasy, np. zielony oznaczał podejście z doliny do grani, a czarny najkrótsze, często strome dojścia.
Obecnie kolor oznacza funkcję szlaku w układzie tras w danym paśmie górskim. Co zatem kryje się pod daną barwą?
Szlak czerwony to główny szlak turystyczny w regionie. Prowadzi do miejsc najciekawszych i najatrakcyjniejszych krajobrazowo. Przebiega przez najwyższe szczyty w danym paśmie. Widoki są jednak warte trudu. Przykładem szlaku czerwonego jest główny Szlak Beskidzki - najdłuższy pieszy szlak w Polsce, biegnący z Ustronia do Wołosatego przez całe Beskidy.
Szlak niebieski oznacza trasy dalekobieżne. To drugi najważniejszy szlak na danym obszarze. Jest długi, ale przejście nim to również gwarancja wspaniałych widoków, jak chociażby te z Kuźnic przez Boczań na Halę Gąsienicową w Tatrach.
Szlak zielony prowadzi do atrakcji charakterystycznych dla danego regionu, często nieuwzględnionych na szlakach głównych. W Polsce jeden z popularnych szlaków zielonych wiedzie ze schroniska w Dolinie Roztoki nad Wielką Siklawę - najwyższy wodospad w kraju.
Szlak żółty łączy trasy lub prowadzi do konkretnego punktu. Nazywany jest również szlakiem dojściowym. Liczne żółte szlaki spajają doliny w Karkonoszach. W Tatrach szlakiem żółtym możemy zejść z Kopy Kondrackiej do Doliny Małej Łąki.
Szlak czarny, jak już wiemy, nie jest najtrudniejszy. Oznacza często najkrótsze dojście do danego punktu. Co ciekawe, wyznacza się go rzadko ze względu na słabą widoczność czerni. Przykładem szlaku czarnego jest ten z Doliny Pięciu Stawów na Kozi Wierch w Tatrach.
